Wednesday, 14 January 2015

බයිසිකලේ








මල්ලි සහ අය්යා බයිසිකලයක් වෙනුවෙන් මැරෙන්නට වුනත් ලෑස්ති වෙලා හිටියේ රස්තියාදුවේ ගිහින් බෙල්ල කඩා ගන්නට බවයි අක්කයි මමයි හිතා හිටියේ. හුන්නස්ගිරිය වාගේ කඳු පල්ලම් නැතත් අපේ ගෙවල් වලට යන පාර එක මට්ටමේ එකක් නොවේ. 
හැබැයි පල්ලම් බසිද්දී නොවේ හැන්දෑවට ගෙදර යද්දී නම් ඔය පොඩි උස මිටි තැන් හුන්නස්ගිරිය වගේමයි අපිට දැනුනේ. දවසක් අපේ ගෙදර ආ යාලුවෙක් ඇසුවේ 

" කෝ බන් අර කිව්ව කඳු "කියාය 
 එකා මාතලේ උපන් එකෙකි .

කලින් කලට දමන තාර,භාගයක් දුරට එන ගංවතුරෙන් සහ මහා වැසි වල සෝදා පාලුවෙන් කැඩී බිඳී යන්නේ ඉතාම ඉක්මනින්. පාර දෙපැත්තේ වතුර බහින්නට කානු නොකපා පාර මැද කොච්චර තාර ඉලුවත් වැඩක් ඇද්ද. ඔය පාරට ඉස්සෙල්ලාම තාර දමන දවස් මට අද වගේම මතක ඉස් ඉස්සෙල්ලාම ගල් රෝලක් ලඟට දැක ගැනීමේ ඇති මහත් වාසනාව උදා වුන නිසයි. අදත් ගල් රෝලක් වැනි යන්ත්‍රයක් දුටු කල තැලී චප්ප වුන කජු ලෙල්ලක් මතක් වන්නේ 

"ඕකට යට වුනොත් කජු ලෙල්ලක් වගේ චප්ප වෙනවා "

කවුද වැඩිහිටියෙක් අපව බය කර තිබුණ නිසාය. ඒ මදිවට උණු තාර ගෑවුනොත් හම එයට ඇලී ගැලවී යන බව 
ඒ ඉස්කෝලේ නිවාඩු කාලයක් වන්නට ඕනය . මුළු දවසම වත්ත අයිනට වී ගල් දමා පාර තලන හැටි ,තාර උණු කරන හැටි,කළු බුට්ස් දැමු කම්කරුවන් වැඩ කරන හැටි බලා හිටියා මිසක වෙන වැඩක් නම් නැතුව ඇති කුඩා අපට. පසු කලෙක රුසියන් පොත් වලට පිස්සු වැටුණු කාලේ එව්වායේ හිටි කම්කරුවන් ගැන මැවුණු මනස් රූප වල හිටියේ මේ වාගේ බුට්ස් දැමු කම්කරුවන්ය.

අපේ පාර ගැන කියද්දී එකක් නොකියාම බැරිය. ඔය පාර අයිනේ ඉඩම් වැඩි හරියක් අයිතිව තිබුනේ එකම පවුලකටය. පාර පළල නොවුයේ එනිසාය. එසේ කරන්නට යෝජනා වූ හැම විටකම එය අල වුයේ ඒ පවුල එයට එරෙහි වූ නිසාය. 

අනික් කාරණය නම් කැලණිය ආසනයට වැට මායිමේ වුවත් අපේ ගම අයිති වුයේ බියගම ආසනයට වීම. පාර ගැන ඔය මදැයි. වැඩිය කියන්නට ගියොත් අනවශ්‍ය දේවල් ලියවෙන්නට ඉඩ ඇත. 

ඉතින් අපේ ගෙදර කොල්ලෝ දෙන්නට හැදුන බයිසිකල් පිස්සුව අපිට කෙල්ලන්ට නොතිබුනේ එකක් ඔය පාර නිසාය . අනික බයිසිකල් පැදීම අපේ පළාතේ කෙල්ලන්ට එච්චර බෝ වී නොතිබීමය . රෝස පාට ලස්සන චොපර් බයිසිකලයක් තිබුණු අපේ ප්‍රාථමික පාසලේ නදීෂා බෝනික්කෙක් මෙන් ලස්සන ගවුමක් ඇඳ ඔවුන්ගේ ගෙදර සුවිසල් වැලි මිදුලේ එහා මෙහා පදිනා හැටි දකින විට පවා ඒ ගැන ඉරිසියාවක් ඇති වුනේ නැත්තේ ඇයිදැයි මම පවා නොදනිම්.

ඒ ඒ වයසට සරිලන බයිසිකල් නැති ඒ කාලේ කොල්ලන් බයිසිකල් පදින්නට පුරුදු වෙන් හැටි නම් අපුරුය. පොල්ල අස්සෙන් කකුල් දා සර්කස් වල වඳුරන් වගේ වැටි වැටි තඩි බයිසිකලයක් පැදීමට ඉගෙන ගැනීම ඒ කාලේ හුඟක් පිරිමි ළමුන්ගේ අනිවාර්ය වර්ධන අවස්තාවක් විය. එහෙම කලේ නැති උනුත් ඉන්නට ඇති. 
පස්සේ කාලෙක මල්ලි පදින බයිසිකලයක එල්ලිලා ගිහින් දියබෙදුම පාරේ අකුලකට පත බෑවුන හැටි කලින් කියා ඇත. අපේ රවී ලොක්ක නම් ඒ පළාත හොඳට දනී. 
ඒ පැති වල කෙල්ලන්ට නම් බයිසිකලය හොඳට හුරුය. 
රෝද හතරක් පදින්නට ඉගෙන ගන්න ඕනය කියා හිතුනේ ලොක්කිත් උපන්නට පසුව. දවස් කීපෙකින් ඒ වැඩේ අත ඇරුනේ එකක් කම්මැලි කම නිසා සහ දෙවෙනි පාරට අම්මා කෙනෙක් වෙන්නට වුන නිසාය. කොහොමටත් මට ඔය වාහන එලවිල්ල එච්චර ආසා ඇති වැඩක් නොවුන නිසා වැඩේ අන්තිමට අත් හැරීම ගියේය. 

වියට්නාමයට ගොය පසුව නම් බයිසිකලයක් පැදීමට බැරිකම යනු හතර විලිලජ්ජාවලින් එකක් තරමට දැනුනේය. උන් නම් උපදින කොටම එන්නේ පෙඩල් එක පාගාගෙනමදෝ සිතේ. එහි එන විදෙස් ජාතිකයින් ට පවා බයිසිකලය 
අතැඹුලක් වාගෙය. 
සිංගප්පුරුවේ පාරවල් සහ උද්‍යාන බයිසිකලයක් පදින්නට හොඳින් සකසා ඇති නිසා නෙවර් ලේට් කියලා දහිරිය අරගෙන දැන් මම බයිසිකල් පදිමි. 

බයිසිකලයකට පන වුනත් දෙන්නට අපේ අය්යා සහ මල්ලි සුදානම්ව සිටියේ ඇයි කියා තේරුම් ගතිමි. 

ඇවිදින්නටයි බයිසිකල් පදින්නටයි ඇත්තේ එකම පදික තීරුවක් වුවත්  එහෙමකට අවුලක් නැත. 

බයිසිකලය පදින විට මා ජීවිතය සමාජය විවිධ ලෙස තේරුම් ගනිමි. 

වරෙක අපි සහ තව බයිසිකල් ළමයි කීපදෙනෙක් එක පෙලට යාම නිසා ටිකක් අයින් වන්නට වූ සිංගප්පුරු චීන පෙනුමැති තරුණියක් WTF කීවාය .
තව දිනක් එවැනිම ජාතියේ තරුණයෙකු " it's  ok . take your time " කීවේ සිනාමුසු මුහුණින්.
පාර්ක් එකේ අපේ බයිසිකල් නිසා හදිසියේ බ්රේක් ගසන්නට වූ ඉන්දියන් වර්ගයේ කාන්තාවක් කිවේ "OH GOD " කියා.
මග දිගට ඉදිකෙරෙන ගොඩනැගිලි අසල බංග්ලාදේශ් තරුණයින් වැඩ බිමට එන ට්‍රක් රථ නවතා අපට ඉඩ සලසා දෙත් .
ඉස්කෝලේ මැලේ ජාතික සිකියුරිටි අන්කල් අනෙක් පාසලට එන රෝද හතරේ ලොකු වාහන මදකට නවතා බයිසිකල් වලට යන්නට ආරක්ෂාව දෙන්නේ good morning කියා දත් තිස් දෙකම පෙන්නමිනි. 

මිනිසුන් අතර ඇත්තේ ජන විවිධත්වයද මනුෂ්‍ය විවිධත්වයද කියා කල්පනා කරමි.

ප.ලි.

වියට්නාම් චැප්ටරය වසා අපේ ජිප්සී ජිවිතයේ සිංගප්පුරු අවධිය ලියමින් සිටිමි. නෙළුම් විලේ ඉස්සර වගේ ගොඩක් මල් නැතත් නෙලුම් කියන්නේ එහෙමකට මැරෙන ජාතියක් නෙමේ, වේලිලා කරකුට්ටන් වුනත් වැස්සක් වැස්සොත් පරණ අලයක් ලියලල මලක් දෙකක් පිපෙන්න බැරි නැහැනේ. අශ්වයාගේ අවුරුද්දත් ඉවර වෙන්න ලඟයි. ඊලඟට එන්නේ එළුවද කොහෙද . 
කොහොමත් එළුවන්ට හොඳ කලක් . තව මැතිවරණයක්‌ හෙම තිබ්බොත් කන්න අඩුවක් නැහැනේ. පොලිතින් නැතුව කඩදහි වලින්ම පෝස්ටර් ගහන්න කියල මම සමස්ථ ලංකා එළු සංගමය වෙනුවෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.