Thursday, 26 February 2015

ඉස්පිරිතාල කවි

දැන නොදැන ඔබතින්
වැටි සීරුණු තැලුන
එක්කගෙන සිත
බෙහෙත් ගන්නට ගිය කොට

අනතුරු අංශයෙ පෝලිම
පුංචි බොරැල්ලටම දිගයි
පිහි ඇනි බරපතල
ලේ ගලන හදවත්
අතින් වහගෙන

කෙඳිරි ගාන හදවත් ළඟ
ඉන්න බෑම සිත කිව් කොට
ඕ පී ඩී දෙසට ගියෙමි

විරහ වැස්සට තෙමි
පීනස විතරක්ය
හන්දි ගානේ සිටන් සිට
සමහරක් සිත් වලට
වැළදිලා ආතරයිටිස්

බංකු පිරිල ක්ලිනික් වල
කෙඳිරි ගගා බිමත් එක්ක

ඔසුසල ළඟ ඊට එහා
ප්ලාස්ටරයකුයි
සිද්ධාලේප එකකුයි
හන්දියේ කඩෙන් ගන්නව
උයන්න එළවලු දෙකක් එක්ක

Thursday, 19 February 2015

Gong Xi Fa Cai

අලුත් අවුරුද්දට කලින් ලෝකාවසානය  සේ ඇඟේ හැපෙමින් පොරකමින් බඩු එක්කහු කරන්නේ ශ්‍රී ලාංකිකයින් පමණක් කියා ඉස්සර සිතා සිටි එක හොඳටෝම වැරදිය. ඉස්සර අවුරුද්දෙන් පසු බේකරි දවස් කීපයක් වැඩ නොකරන නිසා පාන් නැති වේ. රොටි හදන්නට පාන් පිටි ,කිරිබත් වලට හාල්  අලුත් මුට්ටි, නෑයන්  කෑමට එන නිසා මොජු හදන්නට බටු ,නොවරදින බෝංචි, පරිප්පු අල ලුනු ආදී අත්‍යවශ්‍ය දේ අවුරුද්දට කලින් ගෙනත් තියා ගැනීම ඒ කාලයේ අනිවාර්ය විය.
සුපර් මාකට් එකට ගිහින් යන්තම් බඩු ටික අරගෙන එලියට ආවේ පුදුම අමාරුවකින්. මුහුණුපොතේ රසසරණියේ කොස් පොලොස් උයා තිබෙනවා දැක හුඟ දවසක සිට පොලොස් කන්නට පුදුම පෙරේතකමක් ඇතිවී තිබිණි. ටෙක්කා මාර්කට් එකේ පොලොස් ඇති බවට ලැබුණු ඔත්තුවක් නිසා ඊයේ එහි ගියද මොන පොළොස්ද . සිතා සිටි ඒවායින් ගොටුකොළ පමණකි ලැබුණේ.
අද සහ හෙට චීන අවුරුදු නිවාඩුය.
ජින්සෙන් කුමාරි පොත කියවා කාඩ් බෝඩ් පෙට්ටියක බැස ප්ලාස්ටික් බැට් එකෙන් හබල් ගසමින් " චීනෙට යනවා " කියමින් සෙල්ලම් කල ලොක්කි සහ අපි දැන් අවුරුදු අටක් තිස්සේ චීන හැඩති මුහුණු දකිමින් චීනය අවට රටවලරටවල  කරක් ගසමු.
ලෝක සම්මතයට ජනවාරියේදී නව වසර උදාවෙනමුත් අපිට අප්‍රේල් වාගේ මේ රටවල නියම අවුරුදු උදාව ජනවාරි අග හෝ පෙබරවාරි යේ දී ලුනා අවුරුද්දයි.

වියට්නාමයේදී TET ලෙසත් සිංගප්පුරුවේදී CHINESE new year ( ෂෝට් and ස්වීට්  CNY ) ලෙසත් මෙය හඳුන්වයි.
මේ චීන අවුරුද්ද ගැන පරණ ලිපි කියවන්න.
මුළු නැගෙනහිර ආසියාවම එහාට මෙහාට ගමන් කරන කාලයයි. ලොකු රටක් වූ වියට්නාමයේ නගර සට්නියක් දෙකක් පාළු  වේ. අපේ කොළඹ හිස් වන්නාසේ ම නගර වැසියන් අක්මුල් සොයා ගම දනව් වලට යන කාලයයි. චීනයේ ලොකුම ගමනාගමන තදබදය ඇති වන්නේ මේ සමයේය.සයිගොන් වල සිටි සමයේ නගරයේ උයන් ගේදොර කහ පාට අප්‍රිකොට්  (HOA  mai )මලින් හැඩවෙනු දුටු මා උතුරු වියට්නාමයේ රෝස පැහැති පිච්( HOA DAI ) මල වැඩියෙන් දුටිමි.
කහ තැඹිලි මැන්ඩරින්  , කම්කුවට් වැනි දොඩම් වර්ග නම් දෙපලාතේම වෙනසක්  නොවුනි.
සිංගප්පුරුව  ඒ මේ අත බලන විට දෙකෙළවර හමුවන තරමේ කුඩා නගරයකි.
ගම කියා යන්නට තැනක් කොහිද.
නමුත් මෙහි බොහෝ දෙනෙක් හට මැලේසියාවේ අක්මුල් ඇත. ඔවුන් නම් වැට පැන ගමට යත්.
ඈත කල චීනයෙන් පැමිණි අය නම් සිංගප්පුරු වැසියන් ලෙස මිස චීන සම්භවය ගැන එතරම් වගක් නැත. යම් පමණකට චීනයෙන් අපගමනය වී සිංගප්පුරු  ලෙස වෙනස් වී ඇත.
නමුත් චීන අවුරුද්ද නම් ජයට සමරති. දෙමාපියන් බැලීමට යාම තෑගී දීම ආදී අපේ අවුරුදු සිරිත් වලට සමාන අංග මෙහිත් ඇත.
අතිශය බටහිර කරණය වූ සිංගප්පුරුව වියට්නාමය  තරම්ම තදබල ලෙස සිරිත් පිලිපදිනු ඇති බව සිතිය නොහැක.
අපේ පොඩ්ඩි ගේ තායිවාන් යෙහෙලියක් සහ  සිංගප්පුරු මිතුරියක්ද  අන්නාසි ටාර්ට් ඒවා තිබුණි. ඒවා කෑමෙන් සුබ නව වසරක් ලැබෙන බවයි ඔවුන් කීවේ.
මැන්ඩරින් ගෙඩි දෙකක් සහ තඩි චොකලට් පෙට්ටියක් සේවා ආයතනයෙන් තෑගී ලෙස ලැබුණි.
මැන්ඩරින් ගෙඩි දෙකක් දීමත් අවුරුදු සිරිතකි.
ගෙවල් වලද කුඩා මැන්ඩරින් පඳුරු තබා තිබෙනු පෙනේ. එයට අමතරව නා ප්‍රකාර ගස් වර්ග ගෙවල් වලටවලට  ගෙන යන බව දුටිමි.
වියට්නාමයේ තරම් මල් නම් නැත්තේ පිටින් ගෙන්වන නිසා මිල අධික වීම නිසා විය යුතුය. නමුත් ගුවන් තොටුපළ මෙන්ම නගරයේ විශේෂිත ස්ථාන නම් ලස්සණට සරසා ඇතිවාට සැකයක් නැත. අද හෙට ගොසින් පින්තුරයක් දෙකක් එකතු  කරන්නට බලොරොත්තු වෙමි.
අරහේ සුබ පැතුවේ CHUC MUNG  NAM MOI කියාය.
 මෙහෙ කියන්නේ  GONG XI FA  CAI  කියාය.
 සද්ද නගමින් එය කියන්නට ගොස් ළමයි තාත්තාගෙන් ඇසුවේ.
"Do you speak slang " කියාය.

උදාවන්නේ එළුවාගේ අවුරුද්දයි. නමුත් මාගේ පැතුම ලෝකවාසීන් එළුවන් නොවේවා යන්නයි.
අහිංසක එළු අයිතිවාසිකම් සුරකිමින් එළඹෙන මැතිවරණයන් හිදී පොලිතින් වෙනුවට කඩදාසි පෝස්ටර් ඇලවේවා කියාද  පතමින් අදට නවතිමි.

Saturday, 14 February 2015

ගෙවල් විස්ස

හැන්දෑවට දෙකක් දමන්
පාර දිගේ සින්දු කියපු
ගඟ අයිනේ මැරිල හිටපු
හයේ ගෙදර ගිරිගෝරිස්

ඊයේ පෙරේදා සවසක ළමයින්ට අහන්න එඩ්වඩ් ජයකොඩි ගේ අකුරු මැකී නැහැ කොළ ගැලවී නැහැ සින්දුව දැම්ම. ඔය සින්දුව ඇහෙන කොට මට එඩ්වඩ් නෙවේ ඇත්තටම මතක් වෙන්නේ ගිරිගොරිස්.
සුද්දගේ ග්‍රෙගරි අපි හෙළ යක් බසට හරවා ගත්තේ ඔහොමලු . ඒ කාලේ අපේ ආතා එක්ක මට තරහත් ගියේ පවුලේ වැඩිමලා වෙච්ච අම්මට මිලි කියලා නම තියලා අනික් ගැහැණු ළමයින්ට ලතා හෝ වති ගෙන් ඉවර වෙන නම් සහ නිමල් වැනි නම් දුන්න නිසයි . ඒ වුනාට අපේ කෙල්ලන් ආච්චිගේ නම අසා මට කිවේ
" අම්මට නැති පොෂ් නමක් ආච්චිට තියෙන්නේ කොහොමද " කියලයි.
උන්ගේ යාළුවන් අතර එළිසබත් ,ලුවිසා , චාලට් ඉන්න නිසා විය යුතුයි. අපේ ලොක්කිගේ පන්තියේ සයිමන් කෙනෙක්ද හිටියා එක පාරක් .

මතක හැටියට ගිරිගොරිස් කලේ මේසන් වැඩ හෝ වඩු වැඩ. හවසට කසිප්පු බී පාරේ සින්දු කියන එක තමා උන්දෑගේ එකම නරක. අපේ ගේ ගාවින් යන විට කලින් මොනමොන  සින්දුව කියමින් ආවත් ට්‍රැක් මාරු කරන්නේ අකුරු මැකී නැහැ සින්දුවට . ළමයි පාඩම් කරනවාට ඉරිසියාව ක් ඔහුට තිබුනේ මන්ද කියා නොදනිමි.
ගමකුත් නොවන නගරයකුත් නොවන අපේ ප්‍රදේශය තුල විසු චරිත විවිධාකාරයි . පවුල් කිහිපයකට ඉඩම් විශාල වශයෙන් හිමිව තිබුණ. මායිම් හුටපට ඉඩම් නඩු අනෙක් කොයි ගමෙත් වගේ අපිටත් දකින්න ලැබුණ.
මේ විශාල ඉඩකඩම් අයිති වෙලා තිබුණ පවුල් වල නවකතා ලියන්න තරම් අපුරු සිදුවීම් සිද්ද වුනා. පසු කාලෙක මේ හුඟක් ලොකු ගෙවල් රින පැත්තට ගමන් කළා. ගම්පෙරළිය වගේ තමයි. හොඳ නවකතා කාරයෙක්ට ලියන්න වස්තු බිජ කොතරම් නම් මේ කතා වල තිබුනද .
ඔහේ වැල්වටාරම් ලියන මම වගේ කෙනෙක්ට පුළුවන් මෙහෙම ලියන්ට විතරයි.
එක බස් ස්ටෑන්ඩ් එකකින් පටන් ගන්න පාර රවුමට ගිහින් ඊළඟ බස් නැවතුම ගාවින් ආයිමත් ප්‍රධාන පාරට එකතු වුනා . අතරමගදී ගම ඇතුලින් එන කුඩා අතු පාරවල් මේ රවුම් පාරට එකතු වුනා.

පිටින් ඇවිත් කුලී ගෙවල් වල හිටි අපි වාගේ පවුල් කිහිපයක් ඇරුනම අනික් සේරම ඒ ප්‍රදේශයේම අය.

බීලා පාරේ කෑගහන කෙනෙක් මට මතකයේ නැති තරම්.කවදාවත් උඩට ඇඳුමක් නැති ,සරම් කොටයක් විතරක් වලාපොට ගහන දඩයම් බල්ලන් දෙන්නෙක් එක්ක කොච්චරවත් හාවුන් තලගොයින් අල්ලන්න යන "පව්කාරයින් " ලෙස හංවඩු ගැහුණු අය්යා මලෝ දෙන්නෙක් හිටිය. තලගොයා ගැන ගැනනම් මට එච්චර වගක් නැහැ. හැබැයි අහිංසක හාවුන් අල්ලන නිසා (හාවා අහිංසක සතෙකි කියලා හැම පොතේම තිබ්බ. ) මට මේ දෙන්න නම් පේන්න බැහැ.
උන් දෙන්නම " පව්කාරයින්,කවද හරි මැරෙන්නේ විඳවලා " කියා සම්මත වූ පරිදිම වයසටත් කලින් මලා .

ඔයාකාරයෙන් ඉතාම සාමාන්‍ය ලෙස තිබිච්ච පළාත උඩු යටිකුරු වුනේ ගම් උදාව යටතේ ගෙවල් විස්සක් සාදා මිනිසුන් පදිංචි කලාට පස්සේ. අර ගම මේ ගම කියලා ලස්සන නම් අනික් ව්‍යාපෘති වලට දැම්මට මේකට එහෙම නමක් තිබ්බද නැද්ද මන්දා. නිකන්ම ගෙවල් විස්ස කියලා තමයි රෙජිස්ටර් වුනේ.
අහල පහල ගම් වල "කසිප්පු කාරයෝ ,කුඩු කාරයෝ මදාවියෝ " එලව ගන්න ඕන නිසා ඔතන ගෙවල් දුන්න කියලා සමහරු කට කැඩිච්ච කතාත් කිව්වා.

කොහොම වුනත් ඉතාම අඩු ජන ගහනයක් තිබ්බ ගමකට  මේ ගෙවල් විස්ස ලොකු වෙනසක් වුනා . හවසට කෑගහන ගිරිගොරිස් සහ එවැනිම කිහිප  දෙනෙක් වැඩි වුනා. මොවුන් බිගත්තම හැසිරුනේ විවිධ ලෙස. සින්දු කියන ගිරිගොරිස් , සමාන්‍ය දේවල් අතරට කුණු හරුපයක් දෙකක් දාල හය්යෙන් කෑගහන රිචට් , නිතරම වලියට යන අමු තිත්ත බසින්ම කෑගසන ජුලියස් ...( උන්ද නිකන් හිතාහිටියේ ජුලියස් අධිරාජයා කියලා තමයි)

එක දේවාලයක් තිබ්බ ගමට තව එකක් එක්කහු වුනා. 
මේ ගෙවල් ඇත්තටම ලැබුණ දුප්පත් අහිංසක මිනිස්සු හිටියා. නමුත් සමහරු මේ ගෙවල් කුලියට දීල තමන් හිටපු ගෙවල් වලටත් ගියා. 
අවුරුදු කිහිපයක් එයින් ගෙයක් කුලියට ගෙන සිටීම ඒ කාලයේ ජිවිතයේ දරුණුතම අභාග්‍යයක් ලෙස අපේ අම්මා සිතුවත් අද මට කල්පනා වන්නේ මැක්සිම් ගෝර්කි " ළමාවිය " " මගේ සරසවි " මිනිසුන් අතර " පොත් ත්‍රිත්වය ලීවා සේ මා මගේ ජීවිතය ලියා තබන්නේ නම් ඒ ගෙවල් විස්සේ ගත කල ළමා වියේ වසර කිහිපය  මගේ ජිවිතයේ " මිනිසුන් අතර " වෙළුම වන බවයි 
අල්ලපු ගෙදර සිටි ගිරිගොරිස් අකුරු මැකී නැහැ ගීතය ප්‍රගුණ කලේ අප නිසාය. ජිවිතයේ කරදර කම්කටොළු මතින් මයි පසු කලෙක අපුරු මතක ගොඩ නැගෙන්නේ. 
ගෙවල් විස්ස දෙස වපර ඇසින් බැලූ සම්ප්‍රදායික ගම  සෙමින් සෙමින් මේ උප සංස්කෘතිය ඉවසන්නට පුරුදු  වුනා. 
මෙහි ඉතාම රසවත් කොටස එය නොවේ. කුඩා ළමයෙකු ලෙස මා තුල කවදත් විප්ලව කාරියක් සිටියා . ඒ ළමා විප්ලවකාරිය ඉතාම විනෝදයට පත් කල දෙය   තමයි මේ ගෙවල් විස්ස ඉදි කල ඉඩම.

ගමේ සුසාන  භුමියේ කොටසක තමයි මේ ගෙවල් ඉදි  කලේ. ඔය කනත්ත කොටස් දෙකට බෙදල තිබුනේ. තාප්ප වැටවල් වලින් නොවේ .සම්මතයෙන් .
එක කොටසක් ගමේ කුලවතුන්ට .අනෙක රෙදි සෝදපු රදා කුලයේ පවුල් වලට. 
මේ ගෙවල් සදද්දී ඔය දෙපැත්තෙම ටික ටික අහු වුනා. ඉතුරු කොටස කොයි කාටත් පොදු වේ සුසාන භුමිය ලෙස වෙන් වුනා. 

සොහොන් උඩ ගෙවල් සැදීම අසුබ බව වගේම මල පසු කුල ගොත් සෙවීම යන මිත්‍යා දෙකම එක වර බිඳ වැටුණා.

මෙපුර සිරි විසිතුරු නොලියා අතීත මං පෙත් වල රස්තියාදු ගැසීම ගැන කියවන්නෝ කමත්වා.