Friday, 3 July 2015

අක්කා

අපේ අක්කා සහ මම අතර සමානකම් ඇත්තේ ටිකකි. වෙනස්කම් බොහෝය. මා සමග සසඳද්දී ඇය තාලවර්ගයේය. මට කූරු කොණ්ඩයකි. ඇයගේ කොණ්ඩය ක්‍රේල්ය. අව්වද වැස්සද ලෙඩද නොතකා දිනපතා ස්නානය කරන ජලයට ඔරොත්තු දෙන නොදෙන සියලුම බඩු බාහිරාදිය සේදීම වේලීම විනෝදාංශය කොට ගත් අපේ අක්කා කුඩා කාලයේ සිටම ගෘහ පාලනයට උපන් හපනියකි. එමෙන්ම බුවල්ලෙකු මෙන් බලාධිකාරයේ අඬු පඬු අප වෙත විහිදුවා ගෙදර වැඩ බෙදා දීමට අනලස්ව කටයුතු කලාය. පොත පතක නොලියා අත්සන් නොකළ නිහඬ ගිවිසුම් අප නිවසේ ඇති කලේ ඇයයි. අද මිදුල අතු ගෑම මට ,ගෙය අතු ගෑම ඇයට. හෙට වැඩ මාරු වේ. වලන් පිඟන් සේදීමත් එසේමය. මා වැනි කම්මැලි පොත් ගුල්ලෙක්ගෙන් වැඩ ගැනීමට මැනේජ්මන්ට් ස්කිල්ස් තිබු අක්කා ගේ හැකියාවන් ගුරු වෘත්තියෙන් සිමා වීම කණගාටුවකි.
එමෙන්ම පළමු ගුටිය එල්ල කල කෙනා අන්තිම පහර කෑ යුතුය යන ස්වර්ණමය නීති ඇතිකොට අප අතර නිතර ඇති වූ ගුටි කෙලි ඉහල උසාවි වලට නොදමා ගොඩින් බේරා ගැනීමේ ගෞරවය ඇය සතුය.
ලියන්නට මුලය වුයේ අක්කාගේ මේ ගතිගුණ නොවේ. මෙලොව සියලු සත්වයන්ට දේශපාලනයෙන් ගැලවීමක් නැත.කුහුඹියන්, මදුරුවන්,මීයන් වැනි සතුන්ටත් දේශපාලනය හැටි වෙන දවසක ලිවිය යුතුය.
දේශපාලනය විපරියාසයන් ඇතැම් ජිවිත සමග බද්ධ වන්නේ ඉතාම පුදුම සහගත ලෙසය. ලෝකය වෙනස් කරම්හයි සිතා කෙලින්ම දේශපාලනය කරන්නන් ගැන නොවේ,ඉතාම සාමාන්‍ය ශ්‍රී ලාංකික දැරියක සහ ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනය ගැන සරල ලියමනකි.
ඇය උපන්නේ එක්දහස් නවසිය හැත්තෑවේය. 71 කැරැල්ල ඇයට මතක නැති බව නම් සහතිකය.( ඇයට ඉස්තරම් මතකයක්  තිබෙන බව කිව යුතුය. දැනටත් අපි දෙන්නා එකතු වූ කල මට වඩා හොඳින්  යටගිය පුවත් මතක ඇත්තේ අක්කටය. ඒ කාලේ තිබු පොඩි පොඩි ක්‍රෂ්,පස්සෙන් ආ කොල්ලන් ,අනුන්ගේ ඕපාදුප .....අපට කියවන්නට ඕන තරම් දේ ඇත)


70 දශකයේ අල බතල පාත්ති අතර දුව පනිමින් ඇති දැඩි වුන අපි අතරින් අරපිරිමැස්මට මුල් තැන දුන්නේ ඇයයි.
ගෙයක් කලඑළි වන්නට දුවක් සිටිය යුතු බව පැරැන්නන් කිවා නම් ඒ අපේ අක්කා වැනි දුවරුන් ගැනය. පුතුන් පමණක් සිටින අය කලබල විය යුතු නැත. ඕනෑම වර්ගයක බල්බ් වෙළඳ පොලේ ඇති නිසා ආලෝකය සැපයීම ගැටළුවක් නොවේ. ගෙවල් අස්පස් කර තියා ගන්නා පිරිමි ළමයි ඕනා තරම් ඇත.

ඒ කාලයේ උයන්නට සහල් මැන එයින් මිටක් දැමීමට මුට්ටියක් තිබිණි. සහල් වලට පමණක් නොවේ සීනි ,තේ කොළ වලටද එවැනි කුඩා බෝතල් තිබුනා මතකය. ඒවායේ ඉන්චාර්ජ් අපේ අක්කාය. අම්මාට අමතක වුවත් ඇයට නම් අමතක නොවේ.
මගේ මුල් ළමා කාලයේ අප සිටි නිවසට විදුලිය නොතිබිණි. චිමිනි ලාම්පුවේ චිමිනිය සෝදා පිස දැමීම අක්කා අපුරුවට කල බව මතකය. ඉතා පටු විවරයකින් ඇත දමා තුනී විදුරු චිමිනියක් පිස දැමීම ලෙහෙසි නැත. පොඩ්ඩක් එහා මෙහා වීමකින් එය බිම වැටීමට හෝ අතට තදවී බිත්ර කටුවක් මෙන් චිරිස් ගා පුපුරා යාමට හැකිය. වසර කිහිපයකට පෙර වීදුරුවක් සෝදන්නට ගොස් බිඳීමෙන් මගේ අතේ මැණික් කටුව කැපී මැහුම් කිහිපයක් දැමීමට සිදුවිය.

මෙය කියවන හුඟ දෙනෙක් චිමිනි ලාම්පුවක් දැක ඇතිවාට සැක නැත. ( ලයික් එකක් දමා ෂෙයාර් කරන්න:D ..........)

අපේ රට කේතුමතියක් වී නැති නිසා අදටත් කුප්පි ලාම්පු පෙරලී පිළිස්සුම් වාට්ටුවේ දුක් විඳින රෝගීන් සිටින බව අවාසනාවන්ත සත්‍යයයි. කලකට පෙර විජය ගොඩකුඹුර දොස්තර මහතා මාමයිට් බෝතල් වැනි මුඩිය සහිත සරල කුප්පි ලාම්පුවක් නිර්මාණය කල අතර එය පෙරලුන විට තෙල් පිටතට ගලා නොයෙන නිසා ගින්න පැතිරීමක් නැත. මෙම ලාම්පු ව්‍යාපෘතියේ අද තත්වය නොදනිමි. ක්ෂේත්‍රයේ අයෙක් වැඩි විස්තර කියන්නේ නම් අගෙයි.

ලාම්පු වලට දමනා භූමිතෙල්  වලට පවා පිරිමැසුම් බෝතලයක් තිබිණි.
70 දශකය ගෙවී අසුව දශකයේ අග භාගයේ දේශපාලන පෙරළිය මටද මතක ඇති නිසා ඇයට ඊට වඩා හොඳ මතකයක් ඇතුවාට සැකයක් නැත. විභාග කල් යාම අපේ ජිවිතයේ අමුතු සංසිද්ධියක් නොවේ. මා නම් එය පටන් ගත්තේ ශිෂ්‍යත්වයෙනි.
අපේ ළමා කාලය තදින් සොලවා දැමු  කළු ජුලිය නිසා අපේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගය කල් ගියේය. එනික්බිති පාසල් වැසීම්,බෝම්බ පිපිරීම් අපිට වහිනවා පායනවා වැනි සාමාන්‍ය දේවල් බව‍ට පත් වුයේ ඉතාම අවාසනාවන්ත අයුරිනි.
අසුව දශකයේ අග්ගිස්සේ අහල පහල දෙවට වල අහුමුලු වල සැඟවුණු නිල ඇඳුම් දැක දැක නොදැක්කා සේ අපගේ ගමන් ගිය කාලයකි. මේවා ගැන උවමනාවටත් වඩා කියවා ලියා ඇති හෙයින් මුලික සිද්ධීන් වලින් මිදී අපේ ජිවිත වලට වෙසෙසින් අපේ අක්කාගේ ජිවිතයට ඇති වූ බලපෑම කීමයි මගේ අරමුණ.
ඇය ඉතාම බුද්ධිමත් ,ඉගෙනීමේ සා පිපාසාවෙන් නිතර උනන්දුවෙන් අනලස්ව වැඩ කල උත්සාහවන්ත දැරියකව සිටියාය.
ලියන්නට ,අඳින්නට ,කවි කියන්නට මෙන්ම අනෙකුත් අධ්‍යාපන වැඩ වලදී ඉහලින්ම කැපී පෙනුනාය. ඇදුම සෑදෙන ළමයෙක් ලෙස ක්‍රීඩා වලින් නම් ඇයව පැත්තකින් තබා තිබුන බවත් කිව යුතුය. අද මෙන් ඉන්හේලර නොතිබුණ ඒ යුගයේ දෙමාපියන්ට ගුරුවරුන්ට ඒ ගැන කරන්නට දෙයක් තිබුනෙත් නැතුවා විය හැකිය. අනෙක් අතට "උඩ පැනීම " වැඩිය වැඩ බැරි ළමයින්ගේ රාජකාරියකි. පොතක් කියවමින් නිහඬව සිටින ළමයා " සිරිමත් මගෙ සකි " මොඩල් එකේ බවයි එකල සම්මතය.
හඳමාමා නොවැරදීම ඇසු අක්කා නිතර එයට චිත්‍ර ඇඳ යැව්වාය. තමන් යවන චිත්‍ර හොඳයි කියා අසා ගැනීම හෝ අඩු ගානේ නම කියනවා ඇසීම එකල කොතරම් වටිනා ත්‍යාගයක්ද කියා කිව යුතු නොවේ.

මිහිර විජය පත්තර වලටද ඇය ලියු බව මතකය. කෙතරම් පල වුනාද කියා මට මතක නැති මුත් ඇය ඉතාම උත්සාහවන්ත දැරියකි. ලොකු සිහින තිබු දැරියකි. දොස්තර කෙනෙක් වම්හයි තදබල අදිටනක් තිබු ඇයට ( අද නම් මෙය තරමක විහිලු කතාවක් වුවද වෙනස් වෙනස් වෙනස් සිහින දකින්නට තරම් එකල අපේ ලෝකය විශාල වුවේ නැත . දොස්තර කෙනෙක් ඉංජිනේරුවෙක් වීම ළමයෙකුට දැකිය හැකි උපරිම තලය. )

71 නැගිටීම ළදරුවෙකු ලෙස ඇගේ ජිවිතයට කෙලින්ම බලපෑමක් නොකලත් අසුව දශකයේ එසේ නොවිය.
දෙකට දෙවාරේ පාසල් ගොස් කොටින්ම පුද්ගලික පන්ති යද්දී පවා නිතර ආපසු හැරී ඒමට සිදු වූ කල විශ්ව විද්‍යාල ගැන කවර කතාද. 89 උසස් පෙළ කල උදවියට මතක ඇති යයි සිතමි. විභාගය තිබුනේද මාස ගණනක් කල් ගොස්ය.
අපගේ සාමාන්‍ය පෙලද ඊළඟ වසරේ පෙබරවාරියට කල් ගියේය.

ඒ පරම්පරාවේ සෑහෙන කොටසක් පස් කඳු යට හෝ ටයර් ගින්නේ මිය යද්දී අපේ අක්කා වැනි බොහෝ පාසල්  දරු දැරියන්ගේ සිහින ද මිය ගිය බව කිව යුතුය.

දෙවෙනි තුන් වෙනි වර උසස් පෙළ කොට සිහින සාක්ෂාත් කරගත් ළමයින් සිටි මුත් සැවොම එකලෙස වාසනාවන්ත නොවෙත්.

ඒ ලාංකීය දේශපාලනය අක්කාට බලපෑ අයුරුය.

ලෝක දේශපාලනයද ඇයට සරදමක් කළා මතකය. එකල රුසියන් ශිෂ්‍යත්ව ක්‍රමයක් පැවතිනි. මාවත් ඇදගෙන රුසියානු කල්චරල් සෙන්ටර් එකට ගොසින් ඒ ගැන සොයන්නටද ඇය උත්සාහවන්ත වුවාය.

චුයින්ගම් එකක් සපමින් තරුණයෙක් සමග  සුරතල් කතාවක දී සිටි තරුණියක් ඒ වන විට නොමිලේ ශිෂ්‍යත්ව නැති බවත් ලක්ෂ හතක් තිබේ නම් රුසියාවේ ඉගෙන ගත හැකි බවත් කී සැටි අද මෙන් මැවී පෙනේ.

ගොරබචෝප් ලොක්කා අපේ අක්කාගේ සිහින වලට කොක්කක් විය.

එයින් පසු විභාග පවත්වා රජයේ රැකියා දීමේ යුගය ඇරඹුන හෙයින් ගුරුවරියක ලෙස නව පිටුවක් ඇරඹීමට අක්කාගේ ජීවන පොත සමත් විය.


එයින් නොනැවතී නාවික හමුදා නිලධාරියකගේ බිරිඳ ලෙස ගත කල ජීවිතය ගැන අටුවා ටීකා අවශ්‍ය නොවේ.

මේ සියල්ලටම වඩා සරදම වන්නේ ඇයගේ අහිංසක දියණිය උසස් පෙළ ලියන්නේ මේ වසරේය.
කෝ ඉන්සිඩන්ට් ද නැත්නම් මොකක්ද කියා නොදනිමි.



මට ඇති කේන්තිය වචන වලින් පිට කල නොහේ. විභාගයක් කල් යාම දෙකට කැඩීම, සිසු මනසකට කොතරම් බලපායිදැයි මේ දේශපාලුවන්ට නොතේරෙන්නේ ඇයි.

ලංකාවේ මැතිවරණයක් යනු අන්තිම පහත් ක්‍රියාවන් සිදුවන සමයකි. ලවුඩ්ස් පිකර් දමා ගහක් ගලක් ගානේ බෙරිහන් දෙන කල සන්සුන් මනසකින් විභාගයට සුදානම් වීමට වීමටහැකිද.
මෙහෙම සිතෙන්නේ මට විතරද