Tuesday, 12 July 2016

පාට සිතුවිලි 2






පහුගිය දවස්වල ඇඳපු දියසායම් චිත්‍ර ටිකක්.

බ්ලොග් එක පාලුවට යනවට ඔය මදැයි. මල්ම තමයි ඉතින්.

Thursday, 30 June 2016

විසල් නගරයක හරි මැද

දස දහස් විදුලි එලි ඇස් යොමා
විසල් විසිතුරු නගරයක් නොනිදාය මේ රැයෙත්
නිදන නොනිදන දුවන ඇවිදින
මිනිස් ගඟ මැද කවුද මම .....
.....සිතක් හදවතක් ඇති කුහුඹුවෙක්

ඉතා උස තැනක ආකාස මායිම සදාදී
පාට  පාටින් කොන්ක්‍රීට් අලවා තිබෙත්
පොඩි ඉඩක වලාකුළු දෙක තුනක් එලාගෙන
මලානික තරුත් වැතිරේය
පාලුවෙන් ..
ගලන්නට වගක් වත් නැතුව වාගේ
ගඟත් අලසව නොසෙල්වී හිඳිත් මුහුද අද්දර
හමන්නට කම්මැලි සුළං බරට වැතිරී
නිදන්නට සොයත් කුඩා අඳුරක්
පාළම යටින්

අහස නගරය මුණ ගැසෙන ලා දම් පාට මායිමේ
ඉඳහිටක රැයේ තවමත්
දේවතා එළියක් වෙලා වැටෙනවද නැද්ද නොදනිම්
බලා ඉඳ බලා ඉඳ කාලයක් ලතවුණු
....පුංචි තරුවක්

Sunday, 19 June 2016

බෝතල් පත්තර

 
අපේ ලොක්කිට අනුව ලෝකය ගොඩ ගත නොහැකි තරමට විනාශ කර හමාරය. ඇය පවසන්නේ කොපමණ මහන්සි වුවද මේ කර ඇති විනාශයන් ආපසු හරවන්නට බැරි බවය.කොතරම් කණගාටුවට කරුණක් වුවද මිනිසුන් ලෝකය විනාශ කොට ඇති බව අප පිළිගත යුතු බව ඇගේ මතයයි. වඩා හොඳ දවසක් එතැයි සිහින දකින්නයි මා ඇයට කීවද සැබවින්ම ඇය නිවැරදිය. දවසකට නිවසේ කොතරම් ප්ලාස්ටික් කන්දරාවක් එකතු වේද..කඩේ යනවිට මල්ලක් ගෙන ගියද පලතුරු එළවලු පැකට් කර ඇති ඇති ඇසුරුම් කෙතෙක්ද.වවන්නට ඉඩක් නැති මෙවැනි රටවල ප්ලාස්ටික් භාවිතය ඉතාමත් වැඩිය. ඉක්වදෝරයෙන් එන කාබනික කෙසෙල් ඔතා ඇත්තේ පොලිතින් කවරයකය. ඇමරිකාවෙන් එන ඇපල්,ඊශ්‍රායලයේ ජම්බෝල ...සෑම මහද්විපයක සිටම එළවලු පලතුරු එන අතර බොහොමයක් ප්ලාස්ටික් ඇසුරුමක ඔතලාය.
පරිසර දුෂණය නැතිකොට ලෝකය බේරා ගැනීමට දහසක් වැඩ මුළු සම්මන්ත්‍රණ පැවැත්වේ. ඒ වැඩ මුළු වලට කොතරම් ප්ලාස්ටික් වතුර බෝතල් වැය වේද.වායු සමීකරණය සඳහා කොතරම් ශක්තියක් වැය වේද.
ප්ලාස්ටික් වලින් ලෝකය වැසී ගොස්ය. වැස්සට කෙහෙල් කොළ ඉහලා ගෙන යා නොහැක. අද ගමේ පාරේ යන මාළු කාරයා මාළු ඔතන්නට හබරල කොළ ගන්නේ නැතුවා විය හැක. අපි අද ප්ලාස්ටික් වලින් වැසිලාය. කාරයා කීම හොඳද නරකද කියා නොදනිමි.
ඒ කාලයේ ඈතින්" මාලෝ " කියා හඬ ඇසෙන විටගමේ  මාලා පමණක් නොව  සීතා  අයිරාංගනී සෝමා ...මාලිනි ඇතුළු එකී නොකී ගැහැණු පරාණ පාරට යන්නේ අලුතින්ම එන මීගමු මාළු ගන්නටය. ගෙවල්වල පුසන් බල්ලන් පමණක් නොව කාක් කාක් කියා සනුහරයටම කතා කරන කපුටු හාමිලාද ඔහු වටා රොක් වේ. මාළු ගන්නට එක්කෝ භාජනයක් ගෙන යති. නැත්නම් හබරල කොළ වල ඔතා දෙයි
.
කඩ සාප්පු වැඩිය නොතිබූ අප කුඩා කල නිතර පාරේ ගිය  "'කාරයින්'" බොහෝ ලොකු සේවයක් කල බව මතකය. දේවදුතයෙකු බඳු ( වැඩිහිටියන්ට අනුව කැළණි ගඟේ වතුරෙන් අයිස්ක්‍රීම් සදනා) අයිස්ක්‍රීම් කාරයා,.(.දැන් නම් අඹතලෙන් බෙදන කැළණි ගඟේ වතුර ඔය අගේට බොන්නේ ),
බොම්බයි මොටයි සහ නයිස් අරන් එන බොම්බයි මොටයි කාරයා ඇතුළු බොහෝ කාරයින් අතර බෝතල් පත්තර කාරයාද මසකට වරක් වත් ඇවිත් ගිය බව මතක ඇත.
ප්‍රතිචක්‍රීකරණය වැනි බරපතල වචන අසා නොතිබූ කුඩා ළමයෙකු  එදවස පරණ බඩු එකතු කරන්නා එතරම් ලොකු සේවයක් කල බව නොදැන සිටින්නට ඇත.

"karung guni, poh zhua gu sa kor, pai leh-lio, dian si ki..." ("Rag and bone, newspapers and old clothes, spoilt radiostelevisions" )
.චීන බසින් කෑගසමින්  සීනුවක් හෝ කුඩා නලාවක් හඬවමින් ගෝනි මල්ලක් ගෙන  kampong (මැලේ බසින් ගම) මැදින් වැටුණු මඩ පාරවල ලී කණු උඩ සෑදු ලෑලි ගෙවල් අතර සරනා කිලිටි ඇඳුමින් සැරසුණු මිනිසෙක්  මා වැනිම කුතුහලයෙන් පිරි සිංගප්පුරු දැරියකට  නිතර මුණ ගැසෙන්නට ඇත. 
ඒ KARUNG GUNI කෙනෙකි  කරුන්ග් යනු මැලේ බසින් මල්ල වන අතර guni යනු ගෝනිය.
ගෝනි මල්ලක් රැගෙන ගෙයින් ගෙට ගිය පරණ බඩු එකතු කරන්නන් කරුන්ග් ගුනි නැත්නම් කරුන්ග් ගානි ලෙස හැඳින්වින.
එදවස දුප්පත් සිංගප්පුරු වැසියන්  තමන්ට උවමනා නොවන පරණ බඩු දී ප්‍රයෝජනයට ගත හැකි යමක් ලබා ගැනීම ට කරුන්ග් guni එනතෙක් බලා සිටින්නට ඇත.
කෙමෙන් කෙමෙන් මඩ පාරවල් වෙනුවට උඩින් යටින් කොන්ක්‍රීට් පාරවල් ඇදෙද්දී .....kampong වල ගෙවල් මණ්ඩි වෙනුවට තට්ටු නිවාස සංකීර්ණ ඉදිවද්දී පවා "karung guni, poh zhua gu sa kor, pai leh-lio, dian si ki..."හඬ ඉතුරු විය.
අනුව දශකයේ අග වනවිට කෙමෙන්  karung guni ලාද නවීකරණය වී ගෝනි මල්ල වෙනුවට යකඩ කරත්ත...ලොරි වැන් සහිත ව්‍යාපාර බවට පත් විය. 
මේ වන විට බොහෝ දුරට මැලේ සහ ඉන්දියන් ජාතිකයින් මේ කාරියේ නිරත වේ. ඔවුන්ගෙන් පරණ බඩු මිලට ගැනීමද ව්‍යාපාරයකි. ඇතැම් විට කැඩුණු විදුලි උපකරණ ආදිය අලුත්වැඩියාවට වඩා අලුතින් එකක් ගැනීම අද පහසුය.ලාබය. IKEA GIANT COURTS වැනි සාප්පු වලින් අඩු මිලට අලුතින් ගැනීම පරණ බඩු අලුත් වැඩියාවට වඩා පහසු යයි මිනිස්සු කල්පනා කරති. මෙවැනි මහා පරිමාන සාප්පු නිසා කුඩා කඩ හිමියන්ට පහර වැදී ඇත. එදවස තිබු කුඩා ලි බඩු සාප්පු අද දැකිය හැක්කේ ඉතා කලාතුරකිනි. ප්‍රාදේශීය  වෙළඳපොල වල තවමත් කුඩා ලි බඩු කඩයක් දෙකක් ඉතිරිව ඇත. පොඩි පොත් රාක්කයක් ගන්නට ගිය දවසක කඩේ චින ආච්චි   " දැන් කොහෙද අපි ඒවා හදන්නේ.ඉකියා ජයන්ට් වලින්ම ගන්න එකයි  " කියා මට රවා බැලුවාය. සිංගප්පුරුවේ සියලු කුඩා පරිමාණ වියාපාර බිඳ වැටීමට සමස්ත හේතුව මා බව ඇය සීතා  සිටියා මෙනි.

තව දුරටත් සිංගප්පුරු වැසියා පරණ බඩු මිලට ගන්නේ නැත. අනවශ්‍ය දේ බැහැර කිරීමට මේ සේවය ලබා ගනී. ඇතැම් විට අනවශ්‍ය ගෘහ භාණ්ඩ ආදිය ඉවත් කිරීම වියදම් අධික කාරියකි.

තව දුරටත් මිනිස්සු ඉස්සර වාගේ කඩදාසි පත්තර නොකියවති. කුණු කසල බැහැර කිරීමට නියමිත වැඩපිළිවෙලවල් ඇති නිසා karung guni ලාට එදිනෙදා වැඩ අඩුය.ඒ කාරිය ලොකු ව්‍යාපාර බවට පත්ව ඇත. karung guni ලා එකතු කරනා මේ නැවත අලුත් වැඩියා කොට ගත හැකි උපකරණ බොහෝ විට මිලදී ගන්නේ විදෙස් රටවලින් පැමිණ මෙහි වැඩ කරන මිනිසුන් විය හැක.
ළමයා සංගීත පන්තිය ඉවර වෙනතුරු ගුරුතුමියගේ නිවස පහල බංකුවක පැයක් හිඳෙන සිටීමට   සතියකට වරක් මට සිදුවේ.

ඒ පැය කල්පනා කිරීමට ගත කරමි. පරවියන් ගණන් කරමි. සිතෙන් කවි ලියමි. අසලින් යන මිනිසුන් මොන වගේ දැයි නිරීක්ෂණය කරමි. කොන්ද හොඳටම නැවුණු ඉතාම වයසක සියා කෙනෙක් හැමදාම කුණු අහුලයි. එයා හිනා වන්නට නොදන්නා නිසා මගේ සිනහව කීප විටත් අපතේ ගියේය.
අසල කුඩා උද්‍යානයේ ඉඳහිට අයෙක් ව්‍යායාම කරනු පෙනේ.දම් පාට  කොබෝලිල ගස් වල මල් පිපී ඇත. රොබරෝසියා මල් වැටෙන කාලයට මල් ගණන් කල හැක. කවදත් රාස්සිගේ අව්ව වැටෙන යාමයට  මගේ සිත සන්කාකුල පාළුවකින් පිරෙන්නට පටන් ගනී. නිශ්චිතවම කිව නොහැකි තනිකමක්. 
එවන් සවසක කුඩා සිනුව හඬවමින් තට්ටුවක් ගානේ ඇවිදින karung guni කෙනෙකි. ඔහුගේ කරත්තයේ පරණ දේවල් එකතු වෙනු ඇති. අලුත් වැඩියා කල හැකි විදුලි උපකරණ අතර කුඩා රුපවාහිනී යන්ත්‍රයක් තිබිය හැක.
ඈත බංගලි දේශයේ දුවිලි පිරුණු ගමක මැටි ගෙයක අනාගතය ගැන ආසාවෙන් ලෝකය ගැන හීන දකින කුඩා දැරියකගේ කළු පාට ලොකු ඇස් දෙකක් ඉතා පුදුමයෙන් හෙට ඒ රූප පෙට්ටිය දෙස බලා සිටිනු ඇත. රේල් පාර බලන්නට කෝච්චියක් දැක ගන්නට නොතිත් ආසාවෙන් සිටි අපුගේ අක්කා ..දුර්ගා ගේ අවුල් වූ කෙහෙ රැල්ලක් මගේ මුහුණේ වදියි,..
මා පසු පස හැරෙමි. දඟකාර පොඩ්ඩි හිමින් පිටුපසින් විත් මාදෙස සිනාසෙමින් බලා සිටි.










Monday, 6 June 2016

බස් කතා බස්



බස් එක නැවැත්තුව. රියදුරු මහත්මය වැරදුනා බස් කැප්ටන්  වෙනද වගේ ඉස්සරහ දොර ඇරියේ නැහැ. මැද දොර විතරක් ඇරියා. එයා ගේ රියදුරු අසුන ගාව  තියෙනව දොරවල් අරින්න වහන්න බොත්තම්. ඊට පස්සේ එයා නැගිටලා ඇවිත් බස් එකෙන් බැස්ස.එතන හිටියා ඇවිදින්න බැරි කෙනෙක් රෝද පුටුවක ඉඳගෙන.
පඩිය ගාව තිබ්බ කොටසක් බිමට පාත් කරලා අර රෝද පුටුව තල්ලු කළා බස් එක ඇතුලට.
හිමිහිට ඒ වෙනුවෙන්ම තියෙන තැනක නවත්තල ඒ මනුස්සයගේ බස් කාඩ් එක ඉල්ලගෙන කාඩ් වල කියවන මැෂිමට ඇල්ලුවා. ආපහු එයාටම දීලා ආපහු රියදුරු අසුනේ වාඩි වෙලා තමයි ඉස්සරහ දොර ඇරියේ.
මදැයි ඉතින් ඔය සේරම වෙනකම් කිසිකෙනෙක් මීක් ගෑවේ නැහැ .අපිට පරක්කු වෙනවය අරක මේක කියල.
ඔය සංසිද්ධිය පළමුවෙන් දැක්ක දා මම කටත් ඇරගෙන වෙන්න ඕන බලන් හිටියේ.
මොකද  දශක හතරක් වෙච්ච මගේ ජිවිතේ ඔහොම එකක් දැක්කමයි. වියට්නාමයේ බස් සේවාව ගැන කතා කරලත් වැඩක් නැහැ .මයි බයික් මයි පෙට්‍රල් තමයි එහෙ අය.

මම මෙහෙ බස් වලට හරි කැමතියි. කවද හරි මෙහෙන් යන දාට දාල යන්න දුකම දෙයක් තමයි බස්. තනි තට්ටුවේ බස් වලට වඩා මට හිතෙන්නේ ඩබල් ඩෙකර් තමයි වැඩි. කැප්ටන් හෙවත් රියදුරු මහත්තය බොහෝ විට හිනා වෙනවා. මැරුවත් හිනා යන්නේ නැති කට්ටිය ඉන්නවා ඉතින් කලාතුරකින්.කැප්ටන් නංගිලා ඇන්ටිලා හෙමත් ඉන්නවා හරි ලස්සණ.
 කොන්දොස්තර කෙනෙක් නැහැ. බස් ඇතුල හරි පිරිසිදුයි. කන්න බොන්න තහනම්. මෙහෙ ඉතින් තහනම් නම් තහනම් තමයි. දුරියන් ගෙනියන්නත් බැහැ. ඉතා දුර පාරවල රවුම් ගසන බස් වගේම පොඩි පොඩි අතුරු පාරවල කෙටි ගමන් බසුත් තියෙනව.
මම ඉතින් වෙලා තියෙනවා නම් කැමතියි අර දුර පාරවල යන බස් එකක නගින්න.දෙය්යනේ කියල ඉඳගෙන වට  පිට බල බලා යන්න. පුංචි නගරයක් වුනත් ටිකක් එහා මෙහා යද්දී විවිධ දේ දකින්න පුළුවන්. ඔය බස් වල යද්දී ඉතින් මට විවිධ දාර්ශනික ආදහස් හෙමත් පහල වෙනවා. එව්වා හුඟක් ලියන්නේ හිතේ තමයි. සමහර වෙලාවට නගර මධ්‍යට යන ගමනකදී නම් හිතෙන හුඟක් දුර යනවා. ගෙදර ඉන්න කාලේ බස් ගැන කල්පනා වෙනවා .
වැල් ජෝන් සුදුස්සන්ට කාර් ගන්න සලස්සන බුද්ධිමත් කතාව දැක්කට පස්සේ කාලෙක ඉඳල හිතේ ලිය ලිය උන්න බස් ගැන ලියා දාන්න හිතුන.

ඉස්සර මම හරිම ආසයි ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක යන්න. අපේ ඉස්කෝලේ ඉස්සරහින් ගියා 112 මහරගම බස් එක. හැබයි වැඩිය යන්න ලැබිල නැහැ.
අපේ පාරේ බස් හුඟක් දුර ඉඳන් එන ඒවා. ගම්පහ පුගොඩ වැලිවේරිය වගේ. කට කපල අපේ හරියට එද්දී. ඔය බස් එකකට රිංග ගන්නවා කියන්නේ  කණ කැස්බෑවා අහස බැලුව වගේ වැඩක්. එහෙමත් රිංග ගත්තට පස්සේ අනෙක දුක් ගැහැට. පුද්ගලික බස් ආවාට පස්සෙත් එච්චර වෙනසක් වුනේ නැහැ.
මම ගියේ හුඟක් දුර ඉස්කෝලෙකට, දැන් නම් හිතෙනවා පිස්සුද කියලත්. කඩවත ඉඳන් ආපු පෝල් අන්කල්ගේ පාසල් බස් එක කැළණියෙන් අල්ල ගන්න ඕන. ඉස්කෝලේ නම නිසා රියදුරු මහත්තයත් නිකන්ම පෝල් අන්කල් වුණා. බාලිකාවන්ට පමණයි. කොන්වන්ට් එකක පාලිකාවක් තරමට අන්කල් තද බල නීති. යකෙක් වගේ. කොන්දොස්තර නම් හරිම කෙට්ටු කරුණාවන්ත මනුස්සය. මම එයා එක්ක හරිම යාළුවුණා. විශේෂයෙන්ම ටිකට්  රෝල ඉවර වෙන්න යද්දී ගලවන කොට ඉල්ලා ගන්න. පොඩි කටු සටහන් ලියන්න බලි කුරුටු අඳින්න හරි ප්‍රයෝජනවත්.
පරක්කු වෙලා ඇහැරිලා ස්කුල් බස් එක මිස් වුන දවස් අනන්තයි. දුක තමයි .ඊට පස්සේ බස් කීයක යන්න ඕනද. ගේට්ටුවේ ඉඳන් පරක්කු වෙන උන් අල්ලන ශිෂ්‍ය නායිකාවෝ පවා පන්ති වලට ගිහින්. එහමකට අවුලකුත් නැහැ .
ඔය අතර හිටි ගමන් බස් වර්ජන. නැත්තන් බස් දුවන එක තහනම්. එහෙම දාට ඉතින් කොහොම යන්නද.
මොන කරදර වුණත් කොළඹ පාරතොට හොඳට පුරුදු වුනා විවිධ  බස් වල ගිහිල්ලම.
හවස පන්ති හෙම ගිහින් රෑ බෝ වෙලා ගෙදර එන්න ගත්තු කාලේ කවුරු හරි ළමයෙක් හිටියා කතා කරකර එන්න. බස් එකේ කරදර අමතක වුනේ   ඒ කතා බස් වල ආව නිසයි. ඒ කතා බස් කාලය ගෙවීමක් පමණක් නොවේ අද කල්පනා කරද්දී ආරක්ෂාවක් ,රැකවරණයක්. ගැහැණු පිරිමි කියල වෙනසක් නැහැ. හොඳ යාළුවො හිටියා එහෙම  කතා කර කර එන්න. මොනව කතා කලාද මන්ද ඔච්චර.

දිගම දිග දවසක අවසන
දහදිය අපුල ඉවසගෙන
ඇඹරි පොඩි පට්ටම් වන්ට පෙර
අස්ථි පන්ජරය
 එකතු කරගෙන
කියවන්ට කොතෙක් දේ තිබුණිද ....

ජිවිතේ වෙනස් බස් වල නැග
දැන නොදත් වටරවුම් වල වෙන් වුන
සුහද මිතුරනි ..
දෙමටගොඩ හන්දියේ 
දිගම දිග වාහන පෝලිමට හසුවුණ
කරදරකාර සවසක
නිමක් නැති ඒ අපේ කතා බස්
මොනවද....
මට අමතකය

ඔබට මතකද ??????????


කරදර කරදර යයි නොසිතු ළමා කල බස් කතා බස් වල මා සමග ආ ගිය සියලු මිතුරු මිතුරියන්ට.........මේ මතක සටහන






Saturday, 21 May 2016

අද වගේ උදෑසනවල්

උදේ අඬල අඬල අහසට මහන්සියි. කඳුළු වෙලා වැටුණේ නැති වලාකුළු ඔහේ කම්මැලි කමට බලන් ඉන්නවා..උදෙන්ම නැගිටපු කිරිල්ලියක් මොනවද කිචි බිචි ගානවා. වීදුරු බැල්කනියේ වැහි බිංදු ඇන්ද තිත් රටා මුතු වගේ දිලිසෙනවා.ඉක්මනට දුවගෙන එන්න ඉරටත් හදිස්සියක් නැහැ වගේ. ඔය යන්තමට ඇබින්දක් එලිය එවලා හිමිහිට එනවා ඇති. හුඟක් රත් කරලා මේ මුතු කැට දිය කරන එක පව් කියල හිතනවා ඇති.

හරියටම අපි පොඩි කාලේ ලංකාවේ උදයක් වගේ.කම්මැලිකමට තව ටිකක් ගුලිවෙලා  නිදන්න අපුරු වෙලාව. අද නිවාඩු නිසා වෙන්න ඇති වැඩිය වාහන සද්ද නැහැ.
ඉස්සර කුස්සියේ අම්ම තේ හදන සද්දේට තමයි මම ඇහැරෙන්නේ. නිවාඩු දවසට ඔළුවේ ඉඳන් වහගෙන ඔය සද්ද අස්සෙත් මම නිදා ගන්නවා. අපේ අම්ම කවදාවත් කෑගහල මාව ඇහැරවල නැහැ.අට විතර වෙනකම් නිදිය ගත්ත.
ගැහැණු ළමයි උදේම නැගිටලා මිදුල අතු ගාන්න වළං සෝදන්න ඕන කියල සම්ප්‍රදායික අදහස් අපේ අම්මට තිබ්බේ නැහැ. අපි ඒවා කළා හැබැයි ලොකුවට අරක මේක කරන්න කියල කියල නීති තිබ්බේ නැහැ. අපේ ජෙනරාල් අක්ක තමයි ඉතින් මගෙන් වැඩක් ගත්තේ. අපි පුංචිම කාලේ හිටපු අර පොල් වත්තක් මැද ගෙදර මිදුල වැලි. පොල් අතු රටාවට අතු ගාන්න පුළුවන් ජාතියේ. ඊට පස්සේ හිටි ගෙවල් දෙකම මිදුල් බොරළු. එතන කලාව තිබ්බේ බොරළු කැට ටික ඉතුරු කරලා කොළ අතු ගාන එක.
 දවසින් දවස අතු ගාන දිශාව වෙනස් කරන්න ඕන.නැත්තන් බොරළු එක පැත්තකට තල්ලු වෙනවා. මම නම් ඉතින් ඕක යාන්තමට එහාට මෙහාට කරලා පොතක් අරන් පැත්තකට වෙනවා. ඔය පොඩි කොටු මිදුල වගේද ස්ටෙප්ස් තණ බිමේ නැත්තන් වොල්ගා ගඟ බඩ රස්තියාදු ගහන එක.
බබයිගා යකින්න ගේ ගේ ඉස්සරහ බිරියෝසා ගස් වල කොළ කොච්චර වැටිලා තිබ්බද අතු ගාන කම්. උන්දැට ඉතින් කොස්සේ නැගල ලෝකේ වටේ රවුම් ගහනවා ඇරෙන්න ගෙවල් මිදුල් පිළිවෙලට තියා ගන්න ඕන කමක් තිබ්බය.
බිරියෝසා සහ බර්ච් කියන්නේ එකම ගහට කියල ඊයේ දැන ගත්තේ. වෙන රටක ඉන්න මගේ යාළුවෙක්ගෙන්.

ඉස්සර වගේම තමයි තාමත් ඉතින් මගේ ලියවිලිත් රස්තියාදු ගහනව. මේක නම් ඇත්තටම බ්ලොග් එකට දාන්න ලියන්න ගත්ත නෙමේ, උදේ පාන්දර වැස්සෙන් පස්සේ ඉබේම ලියවුන කුඩා සටහනක්. ඒ නිසා වැඩිය බරපතල විදිහට හිතන්න එපා .

ඉතින් මම කොහෙද හිටියේ ...මිදුලේ. අපි කුලී ගෙවල් වල හිටි කාලෙත් ඊට පස්සේ පොඩි ගෙයක් හදපු කාලෙත් අපේ අම්ම මල් හිටෙව්වා. ඔය පොඩි පොඩි දවල් කුමාරි අතු තැනින් තැන ඇන්න එක ඇරෙන්න මගෙන් ඒ කර්මාන්තයටත් ඒ හැටි දායකත්වයක් ලැබුනේ නැහැ.

දුයිෂෙන් සහ අල්තීනායි එක්ක පොප්ලර් ගස් හිටෝන එක ඊට වඩා රසවත් වුනා.
වතුසුද්ද රෝස වගේ මල් පිපෙන ගස් තමයි අපේ දිහා වැඩි. ඔය ගැන ඉස්සර දවසක ලීවා මතකයි. මට නිදහසේ හිතන්න හීන දකින්න නිදා ගන්න ඉඩ දීලා සම්ප්‍රදායික ගැහැණු ළමයා මොඩල් එකට නොවැටී ඉන්න දීපු එක ගැන අම්මට හුඟක් ණය ගැතියි. උයන එක වළං සෝදන එක ගෙවල් අස් කරන එක පස්සේ කාලේ ඕනෑවටත් වඩා කරන්න ලැබුණ . ඕවා අමුතු මැජික් නොවේ. ඒවා කරන්න ජිවිත කාලයක් තියෙනවා. නමුත් අර නිදහස් ළමා කාලෙට ආයේ යන්න බැහැනේ . අනික අපි ගෙදර වැඩ හොඳට කළා කියල පදක්කමක් හම්බ වෙන්නෙත් නැහැ . සබන් දියර වලට රැලි වැටෙන ඇඟිලි ....ඉඳල හිටලා රත් වෙච්ච වලඳක ගෑවිලා ඉතුරු වෙන පිළිස්සුන ලකුණු ...ඕව තමයි පදක්කම්.

නමුත් අර සුන්දර නිදහස් දැරියගේ මැවෙන පරිකල්පනයන් බොහෝ පසු කාලෙක හරි මොනයම් විදියකින් හරි එලියට එනවා. ඒ සිතුවිලි මවන අකුරක් දෙකක් මවන සලකුණු කවද හරි කවුරු හෝ කියවා සතුටක් ලබාවි.

මේ ඒ වගේ අම්මක්ගේ දුවෙක් ලියු පුංචි සටහනක්. ඒ දුවගේ දුවල හිස සිට පොරවාගන නිදි අතරේ ........ඒ දකින සිහිනත් දවසක කොහේ හෝ ලියවේවි


ඊයේ හවස එළියට ගිය වෙලේ පොඩ්ඩි ඇහුව හෙට නම් පෝය අද ඇයි හඳ මෙච්චර රවුම් කියල.
මම කිව්වා හෙට ඔයිට වඩා රවුම් වෙයි කියලා.

එදා සඳ මයි අදත් .....


නොනිවෙන විදුලි එලි ගණනින් දස දහස
මිනිසුන් කුහුඹුවන් වී දුව යන          දවස
කිසිවෙක් නොබැලුවත් ඉඳහිට වත් අහස
සඳ කියනවද නුඹ තරහා නැති      රහස

පොල් අතු රටා නැතුවත් පෙර දවස වගේ
තවමත් ගලනු ඇති සඳ දිය මිදුල දිගේ
විහිදා ලිහා රන් වන්  කෙස් කැරලි ඇගේ
සඳ සිප ගනී ආදරයෙන් මුහුණ    මගේ







Wednesday, 18 May 2016

ගඟ අසල කුඩා දැරිය



වසර ගණනකට පසු
ගංවතුර ඇවිත් වග
කියා තිබුණා උදේ
බලන කොට මුණුපොත

තැනින් තැන ඇද වෙවී
හිත යටින් මතු වෙලා
කැළණි ගඟ ගලන්නේ
හරි මැදින් මතක පොත

      උපන්දා සිටන් මා ජීවත්ව ඇත්තේ ජලාශ්‍රිත ජීවියෙකු ලෙස බව මට කල්පනා වේ.කැළණි නිම්නයේ ළමයෙකු වූ මම ලොකු මහත් වී ඇත.කුඩා කල තණ බිස්සේ වැතිර සිටි කල සිත අමන්දානන්දයට පත් කල සුදු වළා කැටිති අස්සෙන් ඉගිල්ලී නොරට ගොස්ය. කුඩා කාළයේ පොත පතකින් පමණක් ඇවිද ගිය සයිගොන් ගඟ ළඟ සැබෑවටම ගෙවූ කාලය එයින් පසු ජනේලයෙන් ඈත පෙනුන රතු ගඟ දෙස බලා සිටි කාලය.
ජිවිතයේ බොහෝ අවුරුදු ගෙවා කුඩා නගරයක මිසින් දෑතින් නිමවූ ජලාශයක් දෙස බලමින් ඉතා ඈත ළමා කාලයේ ඇවිදිමි.
මේ බොහෝ දුර ගමන් වලදී මාදුටු ගංගාවන් ගේ හැඩය පැහැය දිග පළල එකිනෙකට වෙනස්ය. නමුත් ඒ හැම ගංගාවක්ම ජීවිතය මෙන් පසු පස නොබලා ගලා යයි.
වියට්නාමයේ ගංගා මඩ මිශ්‍ර බොර පැහැතිය. විශාල නැව් යාහැකි තරමට ගැඹුරුය පළලය. සයිගොන් ගඟ ගඟ ගැන බොහෝ කලකට පෙර ලියා ඇත්තෙමි. රටවල් හයක් පමණ පසුකොට වියට්නාමයේ මිකොන් ඩෙල්ටාවෙන් මුහුද දකින මිකොන් ගඟ විස්මිත කතා ගොන්නකි.
චීනයේ සිට ගලන රතු ගඟ හැනෝයි වැසියන්ගේ රුධිර පද්ධතිය වැන්න.

මේවාට අමතරව මට අමතක නොවෙන ගංගාවක් වන්නේ කොරියාවේ HAN නදියයි. කොරියන් නාටක වල සිත බිඳුන පෙම්වතුන් කඳුළු සලන්නේ ඔය ගඟ අයිනේ සිටය. සමහරුන් ගඟට පනින්නට යද්දී අවසාන මොහොතේ බේරා ගැනේ. ඉතින් මට ඔය ගඟ හොඳට පුරුදුය.

ඔය කොයි ගඟත් ගලන්නේ ඒ ඒ නියමිත පාරවලය. නමුත් කැළණි ගඟ ගලන්නේ හරියටම මගේ හිත මැදින්ය.

කිතුල්ගල පැත්තේදී අනගාර දඟර පානා කැළණි ගංගා යුවතිය අපේ පළාතෙන් ගලා බසින්නේ සන්සුන් මැදිවියේ ගැහැනියක ලෙසිනි. ගැහැණුන් සන්සුන් ලෙස හිඳින්නේ කොයි විට දැයි මට දෙකක් කියන්නට ඔබ දැන් පුල පුලා බලා සිටින බව දනිමි. කලබල විය යුතු නැත. වැස්ස වළාහක දෙවියන් දන්සැල් දමන කාලයට මේ සන්සුන් ගැහැණිය මාරාවේශ වී ගම් දොර වලට කඩා පනියි. මට දෙකක් කියන්නට හිතු අයට 'සතුටුයිද දැන් ":D

ඉස්සර අපි කුඩා කාලයේ ගංවතුර යනු තරමක මිහිරි අත්දැකීමකි. ඒ අපේ ගෙවල් යට නොවෙනා නිසාය.ළමයින් ආත්මාර්ථකාමිය. කලින් ලිපිවලින් කියා ඇති පරිදි බස් පාරේ සිට අපේ ගෙවල් මණ්ඩිය පැත්තට යන්නට ක්‍රම කිහිපයක් ඇත. එක බස් නැවතුමකින් පටන් ගන්නා පාර රවුමට ගොස් අනික් බස් නැවතුමට සම්බන්ධ වේ. අතරමගදී කුඩා අතු බෙදමින්.
ඒ එක අත්තක් තවත් උඩහට ගොස් ආයෙමත් රවුමින් තුන් වෙනි බස් නැවතුම ලඟින් මහා පාරට එකතු වේ. ඔය වැනි අතු පාරවලින් උඩහ පැත්තට ගොස් පොහොර සංස්ථාව තෙල් සංස්ථාව පැත්තට හෝ පට්ටිවිල දෙසට මතු විය හැක. අප එතරම් නොදැන සිටි ඒ පාරවල් වල මා ගොස් ඇත්තේ කලාතුරකිනි.
අපට පුරුදු බස් නැවතුමට යාමට නොහැකිව යටවූ ගංවතුර කාලයට ඉතාම හදිසි ගමනක් යාමට ඇති විටක උඩහ පැත්තෙන් ෆෝර සංස්ථාව පාරේ ගොස් 230 බස් එක අල්ල ගන්නට ගිය විටක පමණි.

අපේ පැත්තට ගංවතුර එන්නට කලින් මුලින්ම වතුර දමන්නේ 13 කනුව ළඟ කියා අසා ඇත. ගම්පහ වැලිවේරිය පුගොඩ වැනි පැතිවල සිට එන බස් වල මිනිසුන්ගෙන් ආරංචි වී ඔන්න පට්ටිවිල වතුර දාන්න පටන් අරන් වැනි කියමන් මට ඉතා හොඳින් මතකය.
හවස් වන විට යටවන බව  දැන වුවද වේලාසනින් ගෙදර එන නිසා පාසල් යන්නෙමු.
දවාලේ එනවිට බස් නැවතුම ලඟින් පාරේ දනක් පමණ වතුර තිබුණු දවස් මතකය. අපේ ගෙවල් යට නොවෙනා නිසා මට මේ වතුර පාරවල් දැක මතුවන්නේ සතුටකි. රවුම් පාර දෙපැත්තෙන්ම යටවේ. අහස ඔළුවට කඩන වැටුනත් ඉතාම රෑ බෝ වී ගෙදර එන තාත්තා එන වෙලාවට නම් පාරවල් ගන්නම දෙයක් නැත. ඒ වන විට බස් ගමනද නැවතිලාය.
එක්කෝ 230 විත් නගහ හන්දියෙන් බැස වතුරේ ඇවිදගෙන එන්නට ඇත. නැත්නම් අර කලින් කියූ පෝර සංස්ථා පාරේ එන්නට ඇත. කොළඹට එනතුරු උදේ හවා කහවත්තේ සිට අඩියට දෙකට බුන්ගිරිය කන්ද නැග්ග අපේ තාත්තාට ඕක මොකක්ද.

එයින් පසු දින කීපයක් ගංවතුර නිවාඩුය. අපේ ගෙවල් යට නොවුනද අපටද පාඩු නොවුනා නොවේ. අහල පහල පොඩි සිල්ලර කඩ සිඳී යයි. පාන් දකින්නටත් නැත.
ඒවා අපේ ප්‍රශ්ණ නොවේ. අම්මලාගේ ප්‍රශ්නය.
අපිට තිබුනේ දෙන දෙයක් කටේ දාගෙන ගංවතුර මට්ටම නිරීක්ෂණය වැනි බරපතල රාජකාරිය.
පාරේ කෙතෙක් දුරට වතුර දමා ඇත්ද ,වතුර මට්ටම අඩු විද අපට ඇති ප්‍රශ්ණ එවැනිය. පහල ගෙවල් යටවී මිනිසුන් විඳි දුක් ගැන දුක නොසිතුනා නොවේ. කොල්ලෝ  නම් කෙහෙල් කොට වලින් සාදන ඔරු පැදීමට කැමති වුහ. අපිත් අකමැතිවා නොවේ. ගැහැණු ළමයින්ට කොතරම් සැම අයිතිවාසිකම් දුන්නද එවැනි නසරානි වැඩකට නම් අම්මා ඉඩ නොදෙන බව සහතිකය. ඒ කාලයේ පිහිනන්නට දන්නෙත් නැත.

               පිහිනීම ගැන කිවහොත් ගඟ අද්දර ළමයිනට පිහිනීම ඇවිදීම තරම්ම සාමාන්‍ය වන්නට ඇත. කලාතුරකින් සති අන්තයට ගඟට නාන්නට ගිය අපට එසේ නොවේ. උත්සාහ නොකලා නොවේ. කෙසේ හෝ ඉගෙන ගන්නට නම් බැරි විය. අපිට නාන්නට තොටුපොළවල් කිහිපයක් තිබිණි. නාන ළිං බහුලව තිබු නිසා ගඟට යාම අනිවාර්ය නොවිණි. ඇතැම් සති අන්ත වල උදයෙන්ම තාත්තා හෝ අම්මා සමග ගඟට නාන්නට ගිය කුඩා කාලය මට මතකය. මාළුන්ට කන්නට බත් ටිකකුත් රැගෙනය අප යන්නේ.
පසු කලෙක ඒ මාළුන් නොව නෙක වර්ග වල මාළුන් ටැංකි වල පිහිනන වෝටර් වර්ල්ඩ් ඉදි කෙරුනේ ඒ එක තොටුපළක් අසලය.


ඉඳහිට හෝ ගඟෙන් නාන්නට ගිය ගමන් සදහටම නැවතුනේ ගඟ දිය රතු පැහැ වන්නට ගත් කාලයේය.
වැලිවිට පාලමින් වට  බක් මී මල් පාව එන්නට ගත් කාලයේය..

තවත් එක තොටුපළක් අසල තිබු ගඩොල් වැඩපොළ අමතක නොවන තැනකි. මුලදී කොළ දුඹුරු පැහැති අමු ගඩොල් අව්වේ වියලා පෝරණුවේ පිලිස්සු පසුවයි ගඩොලට රතු තැඹිලි පැහැයක් ලැබෙනුයේ.

කුඩා ළමයෙක්ට මේවා කොතරම් අපුරු විශ්මයන්ද. බියගම කඩුවෙල පාලම සැදීමට පෙර අම්මා සමග පාරුවෙන් කඩුවෙල පොළේ ගිය ගමන්..අද කල්පනා කරන විට විශ්මිත චාරිකාවන්ය.
කැළණි පන්සල අසලදී ගඟ විශාල වංගුවක් ගනියි. ඈත අතීතයේ ගඟ ගැලු දිශාව වෙනස් බවත් මුතුරාජවෙල වගුරු බිම් ඇති වුයේ ඉස්සර ගඟ ගැලු ප්‍රදේශයේ බවත් කතාවක් අසා ඇත. හරි හැටි සත්‍ය තත්වය නොදනිමි.

පෑලියගොඩ පැත්තට යද්දී ගඟ අවට වෙනම පරිසරයකි. ළඟ ළඟ පොඩි ගෙවල් කර්මාන්ත ශාලා බහුල විය. පරණ කළු පාලමින් එගොඩව අම්මා සමග තොටලඟ පොලට ගිය ගමන් වෙනමම අත්දැකීමකි. පිටකොටුවේ මැනින් මාකට් එක සේම චිරි චිරි මඩින් පිරි මගේ සිත් නොගත් තැනකි. ඔය ගමන් යන්නට කැමති අම්ම අරන් දෙන රටකජු ගොට්ට්ට වඩා පත්තරවලට ඇති පෙරේත කමය. කැලණියේදී බස් එකේ මාව නැතිවී පත්තරයකින් වැසි සිට සොයා ගත්තේ ඒ ගමනකදීය. ඒ විජය පත්තරේ පලවෙනි හෝ දෙවෙනි කලාපය බව මතකය.
කියමින් සිටියේ ගඟ බඩ මතකය. එක මාතෘකාවකින් තව එකකට පනින්නට දක්ෂ බව මා මිතුරෙක් කිවේ වැඩි ඈතක නොවේ. ගැහැණු ගතිය නොවේද.

ගංවතුර ගෙමිදුලට ආ බව කියා මගේ පාසල් මිතුරෙකු සහ ඔහුගේ බිරින්දෑ..ඔව් ඉතින් ඒ කාලයේ පාසල් ළමයි දැන් දෙමාපියන් ...මුහුණු පොත් දමා තිබු පින්තුර ඔස්සේ අතීතයට ගිය සිත ඇවිස්සු සටහනයි මේ.
ඒ දෙපලට ඉතාම ස්තුතියි. පින්තුරයද අනවසරයෙන් ඔවුන්ගෙන්ම සොරකම් කරන ලද්දකි.

ඉතින් ඒ ගඟ අද්දර දැරිය ලොකු මහත් වී ජිවිතයේ විවිධ ගංගා ඇලදොළ පාලම් පසු කර ඇත. ජිවිතයද ගඟක් සේ බොහෝ දුර ගලා ගොස් ඇත. දුබල ඉවුරු කඩා බිඳගෙන උතුරා යන්නට සිතුන වාරද අපමණ නොතිබුනා නොවේ. එහෙත් ජිවිත ගඟ තවමත් ගලයි.

මතක පොතේ හරි මැදින්ම සුන්දර කල්‍යාණියද ගලා යයි.





Saturday, 14 May 2016

මෙපුර සිරි විසිතුරු .......

ලෝක සිතියමේ සොයා ගන්නටවත් බැරි කුඩා දුපත.රටක් කීවාට ලොකු රටක නගරයක් තරමටවත් ලොකු නැති කුඩා දුපත. ලංකාව මේ වගේ කරන්නම්හයි 77 සිට දෙස්පලුවන් වහසි බස් දොඩන සිංගප්පුරුව ගැන අමුතුවෙන් කියන්නට දෙයක් නැත.
නමුත් පුංචි කුහුඹුවන්ටත් සෙවණැල්ලක් තියෙන්නාසේ මේ කුඩා රටටත් ඔවුන් ආදරය කරන කෙටි මුත් ඉතිහාසයක් ඇත. ඒ ගැන ඉඩක් ලද විට ලියන්නට කරුණු ගොන්නක් සිතේ ගබඩා කොට තිබේ. ජංගම දුරකථන දෙකකටම පසුගිය වසරේ අපල කාලයක් එළඹුණු බැවින් ගන්නා ලද වටිනා පින්තුර රැසක් විනාශ වුයෙන් පින්තුර සොයා එකලසක් කොට ඉතිහාසය ගැන ලියන්නට සිතා සිටිමි.
නෙළුම් විල අයිතිකාරිය හිම වලසෙක් මෙන් සිසිර නිද්‍රාවට නොවැටී සිටියහොත්.

සංචාරකයින් නිතර මෙහි එන්නේ විනෝද වන්නටය. සෙන්තොසා නම් විනෝද ක්‍රීඩා සහිත දුපත යුනිවර්සල් ස්ටුඩියෝ වැනි ස්ථාන ගැන අසා නොමැති කෙනෙක් නැති තරම් වන්නට හැක. සුපිරි වෙළඳ සල් සපිරි ඔර්චාර්ඩ් විදී ද මෙහි එන්නන් මග නොහරින තැනකි.
ඒ හැරුණු කොට මුස්තාෆා නම් පැය විසිහතරේම විවර වූ .... අම්මා තාත්තා හැර ඕනෑම දෙයක් මිලට ගත හැකි සාප්පු සංකීර්ණය විදේශිකයින් නොවරදවා වන්දනා මාන කරන ස්ථානයකි. වෙසෙසින්ම දකුණු ආසියාතිකයින්.

එව්වා ගැන ලියන්නට එතරම් ආසාවක් නැත. නමුත් වෙසෙසින් මා සිත ගත් සිදුවීමක් තිබුණහොත් ලියන්නට පොරොන්දු වෙමි .
සිංගප්පුරුවේ මා වැඩියෙන්ම කැමති ගහකොළ වලටය. නගරයක් යනු කොන්ක්‍රීට් ගොඩක් නොවෙන බව දැකීමය.
වැඩි කතා කුමට ..සංචාරයකට පැමිණියත් ඔබ වැඩිපුර නොදකින සුන්දරත්වය මගේ කැමරාවෙන්.




ඇට්ටේරියා ..පිපුනම ඉතින් පලාතම සුවඳයි .ඉස්සර අපේ ගෙදර වැටට හිටෝලා තිබුණ ගහක්. ඉතින් මේ මල් දැක්කම මම ගෙදර










උදේ හිරු එළියේ නැහැවෙන අශෝකා,.මේක ගත්තේ මගේ මිතුරියක් එක්ක ඇවිදින ගමන්. එයා මේ මල දන්නේ නැහැ. ඇත්තටම මට හමුවුන පිටරැටියන් හුන් දෙනෙක් වැඩිය ගහ කොළ අඳුනන්නේ නැහැ. නගරවල හැදුනු අය. එයාට පුදුමයි උද්‍යානයේ තියෙන හුඟක් ගස් වල නම් මම දන්නවා කිව්වම. ඒ ඉතින් අර පොඩි කාලේ ලැබුණු තෑග්ගක්. ඊට පස්සේ උසස් පෙලදී උසස් අධ්‍යාපනයේදී උද්භිද විද්‍යාව මගේ ප්‍රියතම විෂය වුන එකේ ප්‍රතිපල. හැබැයි ඉතින් දැන් ඉතින් ශාක ගැන දැනුම පාවිච්චි වෙන්නේ හැඳි මිටේ දිගට. හැන්දෙන් ගිලිහිලා හොද්දට. ඊට පස්සේ බඩට. මට  වෙච්ච දෙයක් කියල හිතෙන්නේ ඉතින් ඔය වෙලාවට.



මේ ටිකකි . ඉදිරියට තව දකින්නට සලස්වමි.